Akcja: Rodzice dzieciom-czytanie bajek.

Pierwsza Odważna Mama, Mama Zosi N.

I na dodatek z własną, świetną książką o Stworkach-Potworkach.

Dzieci uwielbiają się bać.

Same wpadają na super pomysł:

"Pani Postrasz Nas!"

I pisk taki, że zdziwienie mnie ogarnia bezbrzeżne gdy szyby w sali to wytrzymują:)

jakieś hartowane chyba...

A w tym czasie w sali obok tłumy!

Misiaki zostały prawdziwymi Przedszkolakami:)

A całkiem niedawno nam było to dane...

czas okropnie szybko leci, dzieci rosną a ja bym tak chciała żeby dłuuuugo były takie małe, słodkie , urocze, żeby nie zmieniały uzębienia na stałe...

ech...

czy eh?

W ramach edukacji językowej z którą poniekąd jestem jako-tako związana:

Wykrzyknik "ech" znaczy to samo co "eh". Oczywiście oba mogą wyrażać różne emocje: żal, rozpacz, rozgoryczenie, niezadowolenie, obojętność, zniecierpliwienie, zniechęcenie, lekceważenie, a nawet sprzeciw.

O co chodzi nadawcy, gdy mówi "ech", zakodowane jest także w intonacji i barwie głosu czy nawet mimice jego twarzy, można też odczytać intencję nadawcy dzięki samemu kontekstowi użycia.
Wykrzykniki są pierwotną warstwą językową i dzięki temu istnieją we wszystkich językach słowiańskich

(czeski = ech, eh; ukraiński = ech; słoweński = èh; serbski = èch),

a także europejskich (angielski = eh; francuski = eh; łaciński = eh; litewski = ėk).
W języku polskim funkcjonują obie formy od czterech wieków, choć "ech" wydaje się być rodzime,

a "eh" ukształtowało się u nas prawdopodobnie pod wpływem obcym.

Gdybym miała wybierać, wolę "ech" :).
Ech!

zaczytane

Ja też wolę ECH

niech więc tak zostanie

amen